Zwieńczeniem budynku jest dach z pokryciem zabezpieczają­cym budynek przed zawilgoceniem od opadów. Dach może być wysoki z poddaszem, najczęściej o konstrukcji drewnia­nej, lub zespolony ze stropem nad ostatnią kondygnacją użyt­kową — tzw. stropodach.

Dach krokwiowy Najprostsza konstrukcja da­chu drewnianego składa się z zespołu par krokwi o wymia­rach przekroju od 70×140 do 100×180 mm, ustawionych na belkach wiązarowych o wymiarach przekroju do 160×220 mm. Belki te są oparte na stropie ceramicznym lub żelbetowym. Belki wiązarowe są mocowane do murłat — belek ułożonych i zakotwionych w szczycie muru na całej jego długości. Murłaty mają wymiary przekroju od 120×140 do 140×160 mm. Można też ustawiać krokwie bezpośrednio na belkach stropu drew­nianego. Dachy o takiej konstrukcji stosowane są przy rozpię­tości ścian zewnętrznych (szerokość budynku) nie większej niż 6 m; długość krokwi przy tej rozpiętości maksymalnej wy­nosi ok. 420 cm. W celu usztywnienia konstrukcji przybija się do krokwi od wewnątrz poprzecznie deski grubości 24 mm, zwane wiatrownicami.

Dach jętkowy Gdy szerokość budynku nie przekracza 8 m, stosowana jest konstrukcja, w której każda para krokwi (każdy wiązar) złączona jest dodatkowym elemen­tem — jętką. Jętki o wymiarach przekroju od 120×140 do 160×200 mm łączy się z krokwiami złączami wpustowo-wy-pustowymi trapezowymi (jaskółczy ogon) lub złączami czopo­wymi, wzmocnionymi prostopadle kołkiem. Jętka powinna być umieszczona co najmniej na wysokości 180 cm, aby nie przeszkadzała w poruszaniu się na poddaszu. Dzieli ona wte­dy krokiew na dwa odcinki: dolny — dłuższy (ok. 450 cm) i górny — krótszy (ok. 250 cm).