Wyrób budowlany, zwykle w kształcie prostopadłościanu o znormalizowanych wymiarach (najczęściej 250x120x65 mm), wytwarzany z gliny, zaprawy cementowej, zaprawy wapiennej, zaprawy gipsowej, szkła lub innych materiałów, używany głównie do wznoszenia przegród budowlanych. Każda z trzech wzajemnie prostopadłych płaszczyzn c. ma odrębną nazwę: największa to podstawa, średnia — wozówka, najmniejsza — główka. Najbardziej rozpowszechniona jest c.   ceramiczna — wyrabiana z suszonej lub wypalanej gliny, formowana ręcznie lub mechanicznie. C. ceramiczne formowane są w postaci: prostopadłościanów pełnych — c.   pełna , o masie 3,3…4 kg, produkowana w pięciu klasach (5; 7,5; 10; 15; 20 — zależnie od wytrzymałości na ściskanie w MPa), stosowana do wznoszenia fundamentów, ścian nośnych, sklepień, przewodów dymowych itp; prostopadłościanów z otworami przelotowymi równoległymi do płaszczyzny podstawy — c.   dziurawka , o masie 2,15…2,8 kg, stosowana do wznoszenia ścian działowych i lekkich stropów (np. Kleina); prostopadłościanów z dużą liczbą drobnych otworów przelotowych prostopadłych do płaszczyzny podstawy — c.   s i t ó w k a , o masie 2,15…2,75 kg, stosowana do wznoszenia ścian zewnętrznych; prostopadłościanów z otworami przelotowymi o przekroju rombowym — c.   kratówka , o wymiarach 250x120x65 lub 250x120x140 mm oraz masie odpowiednio 2,3…2,9 lub 4,9…6,3 kg, produkowana w pięciu klasach (takich jak c. pełna), stosowana do wznoszenia ścian nośnych zewnętrznych i osłonowych; prostopadłościanów pełnych lub z otworami, mających powierzchnię częściowo szkliwioną — c.   klinkierowa   budowlana (rys. B.1e), wyrabiana z glin ogniotrwałych w dwóch klasach wytrzymałościowych (25 i 35), stosowana do konstrukcji.