Wszelkie utwory geologiczne znajdujące się w zasięgu wpływu obciążeń wznoszonych budowli lub używane do wykonywania budowli ziemnych (np. zapór). W zależności od właściwości fizycznych i charakterystyk technicznych g.b. dzieli się na grupy i klasy. W odniesieniu do każdej z nich obowiązuje określona przez normy budowlane wartość dopuszczalnego nacisku przenoszonego przez fundament budowli. Znaczny wpływ na charakterystykę techniczną g.b. ma poziom wód gruntowych i jego wahania w ciągu roku.
Do g.b. należą: skały (utwory geologiczne powstałe w okresie formowania się skorupy ziemskiej, charakteryzujące się małą zazwyczaj porowatością, dużą wytrzymałością i małą odkształcalnością),  naturalne   grunty   mineralne {zawierające mniej niż 2% części organicznych),   naturalne grunty   organiczne (ziemie roślinne, zawierające więcej niż 2% części organicznych) oraz   grunty nasypowe (pochodzące z wykopów lub wyrobisk).
G.b., z wyjątkiem skał, mają budowę ziarnistą, składają się z cząstek powstałych ze skał pierwotnych przez ich wietrzenie i rozdrobnienie. Uziarnienie g.b. określa się wg zawartości procentowej poszczególnych frakcji części mineralnych (frakcja iłowa ma ziarna o średnicy mniejszej niż 0,002 mm, pyłowa — 0,002…0,05, piaskowa — 0,05…2, żwirowa — 2…25, kamienista — o średnicy większej niż 25 mm). G.b. mineralne dzielą się na   niespoiste (sypkie) — zawierające wagowo mniej niż 2% frakcji iłowej i mniej niż 30% frakcji pyłowej (żwiry, pospółki, piaski) i   spoiste — zawierające więcej niż 2% frakcji iłowej.